8 . اگر بدعتى در اسلام واقع شود اظهار حقّ و انكار باطل واجب است ، گرچه بدانند تأثير نمىكند . 9 . اگر احتمال عقلايى داده شود كه سكوت موجب آن مىشود كه منكرى معروف شود يا معروفى منكر شود يا موجب تقويت ظالم يا موجب جرأت او و مانند آن شود واجب است خصوصا بر علماى أعلام اظهار حقّ و إعلام آن ، گرچه بدانند تأثير ندارد . 10 . اگر ورود كسى در دستگاه دولتى موجب شود كه از مفسده‌ها و منكراتى جلوگيرى شود واجب است تصدّى آن امر ، مگر آن‌كه مفسده‌اى در آن باشد . 12 . اگر احتمال بدهد كه با موعظه و نصيحت ، معصيت كار ترك معصيت مىكند ، لازم است اكتفا به آن ، و نبايد از آن تجاوز كند . 13 . اگر مىداند كه نصيحت تأثير ندارد ، واجب است امر و نهى الزامى كند ، و اگر تأثير نمىكند مگر با تشديد در گفتار و تهديد بر مخالفت ، تشديد و تهديد لازم است . 14 . در امر به معروف و نهى از منكر ارتكاب معصيت مثل فحش ، دروغ و اهانت جايز نيست مگر آن‌كه آن معروف و يا منكر اهمّ از آن معصيت باشد نظير ترك نماز و تجاوز به عرض يا ناموس كسى . 15 . اگر جلوگيرى از معصيت توقّف داشته باشد بر اين‌كه دست معصيت‌كار را بگيرد يا او را از محلّ معصيت بيرون كند يا در وسيله‌اى كه با آن معصيت مىكند تصرّف كند ، جايز بلكه واجب است . 16 . جايز نيست اموال معصيت‌كار را تلف كند مگر آن‌كه لازمه جلوگيرى از معصيت باشد نظير شكستن شيشهء شراب و از بين بردن نوار مبتذل و مانند اينها ، و در اين صورت ضامن نيست .